Proboszczowie

  • ks. Stefanides Melchior – profesor Akademii Zamojskiej. Za jego rządów była pierwsza wizytacja kościoła dokonana przez ks. kan. Jana Sasina w 1629r. To on w 1639r. uzyskuje od Ordynacji dekret, nakazujący parafianom uiszczać zaległe dziesięciny.
  • ks. Jan Krzycki – scholastyk zamojski, mąż pełen zapobiegliwości i gorliwości, uzyskuje dalsze przywileje dla kościoła od Ordynacji Zamojskich.
  • ks. Andrzej Kłopocki – ­Dziekan Zamojski, założyciel Bractwa Różańcowego w 1684r. Erekcji tego Bractwa dokonali Ojcowie Dominikanie.
  • ks. Jan Sieprawski – Doktor św. teologii – kanonik i kustosz Kolegiaty Zamojskiej oraz Rektor Akademii Zamojskiej.
  • ks. Paweł Kołaczyński – doktor św. teologii, kanonik zamojski, człowiek wielkiej nauki i wiedzy.
  • ks. Wojciech Sikorski – kanonik zamojski, człowiek wielkiej świątobliwości.
  • ks. Piotr Leszczyński – wielki czciciel Różańca św.
  • ks. Grzegorz Ochocimski – doktor filozofii, dziekan bełzki, który w 1693r. uzyskuje od Ordynacji Zamojskiej wyrok nakazujący zwrot legatów szpitalnych.
  • ks. Stanisław Gołębiewski – profesor Akademii Zamojskiej. Za jego czasów parafię wizytuje bp Szembek w 1717r. – nakazując dekretem reformacyjnym naprawić wieżę i  kościół.
  • ks. Walenty Wcisławski – doktor filozofii i prawa, kanonik zamojski, Rektor Akademii, kanonik potylicki, Pod koniec życia porzuca parafię i wstępuje do klasztoru Kanoników Regularnych w Krakowie.
  • Bp Jerzy hr. De Lascaris – biskup zenopolitański, człowiek wielkiej pracy i wymowy.
  • ks. Jerzy Kaszuba-Biedkowski – kanclerz katedralny lwowski, kanonik chełmski. Wsławił się jako kolonizator Maził, co w późniejszych czasach stało się powodem licznych zatargów miedzy proboszczami tomaszowskimi a Ordynacją Zamojską.
  • ks. Mateusz Kosiarski – kanonik zamojski. Za jego rządów parafię wizytuje Bp Gołaszewski z  Przemysla w 1796r. To za niego został gruntownie odnowiony kościół.
  • ks. Józef Słomkowski – kanonik zamojski, człowiek cichy i spokojny.
  • ks. Feliks Kwiatkowski (1817-1872) – prałat lubelski, dziekan zamojskiej kapituły. Rzadził parafia kilkadziesiąt lat od 1817 do 1972 roku. Położył liczne zasługi dla kościoła i parafii. Uporządkował sprawy finansowe. Wyrestaurował plebanie i zabudowania gospodarskie. Pokrył wikariat gontem. W 1828 roku wybudował nowy szpital z funduszu ks. Jana Morawczyńskiego, pokrył kościół gontem, sprawił wiele sprzętów kościelnych. W 1863r. w smutnych wypadkach powstania styczniowego omal nie stracił życia. Jeden sam pozostał na probostwie. To jego osamotnionego rosyjscy żołdacy chcieli zabić, zmuszając do oddania pieniędzy.
  • ks. Stanisław Skórzyński – pierwszy dziekan tomaszowski, przybył z parafii Wożuczyn. Odnowił wielki ołtarz oraz wyzłocił go, jak też wymalował kościół. To za jego proboszczowania wybuch pożar dachu koscionego – cudownie ugaszony.
  • ks. Ludwik Szumiata (10.XI.1887-1906) – gdy przyszedł na parafię już był stary i zmęczony życiem. Jednak bardzo pobożny. Kościół wówczas dochodzi do upadku i  opuszczenia.
  • ks. Julian Bogutyn (1911-1934) – pokrył dach blacha cynkową, zabezpieczył fundamenty gontowym daszkiem. To on witał marszałka Józefa Piłsudskiego w 1921r. Wydał książeczkę o Najświętszej Marii Pannie w Tomaszowskim Obrazie cudami słynącej.
  • ks. Władysław Bargieł – (1934-19.06.1940) – kanonik zamojski. Kapłan bardzo energiczny, pracowity. Do Tomaszowa przybywa 15.031934r. i od samego początku rozpoczyna budowę nowego kościoła – gromadzi materiały budowlane i  wznosi pod dach mury potężnego, budowanego z rozmachem wielkiego kościoła. Z pewnością nie spocząłby gdyby nie II wojna światowa. Dzieli on wówczas los kilkudziesięciu kapłanów z Lubelszczyzny, współtowarzyszami męki przechodząc katusze. Od 1940 do 1945 kolejno jest wieziony na zamku Lubelskim, w Oranienburgu i Dachau. Nie załamuje się jednak i innych podtrzymuje na duchu swoja postawa i hartem. Wynosi z  obozu na całe Zycie pamiątkę w postaci złamanych dwóch żeber od uderzenia hitlerowskiego buta. Po wojnie już nie wraca do Tomaszowa.
  • ks. Feliks Wożniak (od czerwca 1942) – stary, chory człowiek. Wyjechał po drugiej wojnie.
  • ks. Jóźwiak – chorowity, przeniesiony w 1945r z Tomaszowa.
  • ks. Stanisław Niedźwiński – pracuje w Tomaszowie w latach 1946-1950 – kontynuuje dalej budowę nowego kościoła, nakrywa go dachem.
  • ks. Jan Kosior – (1951-1953) – kanonik zamojski, pracuje w parafii tylko dwa lata, przeniesiony zostaje do Biłgoraja. To on zmienia modrzewiowe drzwi w  kościele wstawiając inne oszklone.
  • ks. Stanisław Krynicki – (1953 – +25.02.1962 )  – doktor prawa, kanonik zamojski, buduje wierzę na nowym kościele. To za niego nowy kościół konsekruje bp Kałwa. Odnawia dzwonnicę modrzewiową. Sprawia cztery dzwony dla kościoła Serca Jezusowego. Umiera 21 lutego 1962r. Jego pogrzeb był wielką manifestacją wiary.
  • ks. Stefan Wrzołek – (18.02.1962- +20.06.1987) mgr teologii, prałat, budowniczy kościołów filialnych. Więcej – wiadomosci niebawem
  • ks. Tomasz Raczkowski – (1987-1989) mgr teologii. To za niego następuje podział Tomaszowa Lubelskiego na trzy odrębne parafie.
  • ks. Hermenegild Frąkała – (1989-2005) – prałat, kustosz sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej, dziekan dekanatu Tomaszów Północ. W roku 1985 został uhonorowany tytułem kanonika honorowego Kapituły Zamojskiej, a następnie w roku 1994 został jej kanonikiem gremialnym. W roku 1998 został odznaczony godnością honorowego kapelana papieskiego. To za jego staraniem kościół przechodzi gruntowny remont, wymiana podłóg, odnowił wszystkie 7 ołtarze w  kościele, relikwii św. Feliksa, Anioła w stroju trynitarskim. A  szczególnie w jego pracy zapisał się dzień 17 lipca 1994r. kiedy to Obraz Matki Bożej Tomaszowskiej został ukoronowany złotymi koronami papieskimi, a tym samym został pierwszym jej kustoszem. Aż do samej śmierci, która nastąpiła 25 czerwca 2005 o godz. 1.00 w Szpitalu Tomaszowskiem, pracował ostatkiem sił, można powiedzieć iż był kapłanem bardzo gorliwym w swej posłudze. Msza św. pogrzebowa była sprawowana 27 czerwca o godz. 10.00 w sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej w  Tomaszowie Lubelskim, przez ks. Bp Jana Śrutwę oraz ponad 230 kapłanów, a  następnie ciało jego zostało złożone na cmentarzu parafialnym (starym) w  kapłańskim grobowcu.
  • ks. Eugeniusz Derdziuk – (2005-2010) – prałat, dr teologii, dziekan, egzorcysta diecezjalny, kustosz Sanktuarium Matki Bożej Tomaszowskiej i Relikwii Drzewa Krzyża Świętego. Dzięki Jego staraniu Sanktuarium zostało pokryte gontem po ponad 90 latach został jego wygląd na nowo przywrócony do pierwotnego. Wielki duchem, pracowity, pełen zapału i pomysłów, a zarazem bardzo pobożny, świątobliwy.
  • ks. Czesław Grzyb – (2010-????) – prałat, mgr lic. teologii, dziekan, wikariusz biskupi ds. zakonnych, kustosz Sanktuarium Matki Bożej Tomaszowskiej.